مردی که برنگشت

روجا چمنکار
میتوس پاییز

که بوی مزرعه تنباکو می دهد
شانه هایت را می گویم
قدم بر می دارد دستم
تا به هوای تو بیایم از دریا
پاییز به رنگ تنباکو
از خانه بی درخت ما
خش خش کردو
هیس!
ارام باش دخترم
به گیس های نشمرده ات قسم
من بدون پا
با دستهایم از لابلای کاغذ ها گذشته بودم
قلم بردارم بنویسم
مردی که انقدر بر نگشت
تا من
رنگ سرمه ای پیراهنش را حتی از یاد برده ام