یادش بخیر

یادش بخیر مادر

از پیش در جهد بود دائم

تا ریشه کن کند دیوار اندهی که یقین داشت در دلم

مرگش به جای خالیش احداث می کند

خندید و چندان که تو گفتی من نیستم مخاطب او گفت

می دانی اینجور وقتهاست که مرگ خسته در نهایت نفرت

از پوچی وظیفه شرم آورش سخن می گوید