با درک ناپایداری دنیا، با درک ناپایداری عشق و احساس، ناپایداری ما و محیط، با درک پاییز در بهار، با درک غروب در هنگام طلوع، با درک هوای گرفته پائیزی این اتاق، با درک صورت زیبا و نامهربان تو، با درک زمان در لحظه ی طولانی، با درک گیسوان تو بر روی چشم های من، با درک تنهایی در کنار تو، با درک اختیار در جبر گیتی، با درک رفتن تو و آمدن من، با درک فاصله و هم آغوشی، با درک گذرعمر ولحظه جاودان گم شده، با درک ……. با این همه نمی توانم کتمان کنم این عدم درک متقابل من و روزگار را. اما شاید در درک من و عدم درک متقابل آن است که لحظاتم شکل می گیرد
No comments:
Post a Comment