وقتی باد ها مرا می خوانند

اگر دیگر سخنی باشد با واژهاست، و فصلی بلند. که "تو" را از "من" جدا نوشته است. صدای "تو" صدای "من" نیست، و عطر بید مشگها را گلهای یخ نمی شنوند. دستهای تو با من نیست، چشمان تو با من نیست و روزها مرا ورق می زنند و بادها مرا می خوانند