Fuck the days

روزها، شبها ... بی احساس آرامشی، بی احساس عشقی، در نهایت عجالت، در نهایت تنفر در گذرند. دم عصر به دوستی گفتم: تمام عمر ما نه در تلاش که در کشیدن زجر و تلخی گذشت. تا نیمه ی باقی مانده چگونه رقم خورد! شبانگاه باغچه را آب می دادم و با مادرم در سخن بودم که: همه چی آخرش برای هیچه! او حرفم را قبول نداشت ... شبها، روزها در گذرند و من با علم بر جهالتم نسبت به زندگی همچنان تنها به پرستوها خیره هستم. بهارهم به نیمه اش نزدیک می شود. گاه با خود می اندیشم با آگاهی بر ناپایدار بودن زمان و مرگ و زندگی، چرا همچنان به این تلخی روز افزون، به این رنج ممتد، ادامه می دهم. چرا همچنان جاده ها، روستاها و شهرها را یکی یکی پشت سر می گذرارم، به امید رسیدن به که، به امید رسیدن به کجا؟ و همچنان پرستوها جیغ می کشند و از اوج آسمان به پایین به سمت زمین شیرجه می زنند و دوباره به آغوشش بازمی گردند، به آسمان