یلدا

هرچه می گذرد بر ساعات تاریکی افزوده می شود در قبالش از روشنایی روز کاسته می شود. این ویژگی فصل سرماست، فصل من، من زاده دی ماهم! گویی این انگاره تاریکی و روشنایی، این دووالسیم ایرانی، طلسمی است برای من، میراث کهنه از اجدادم که مرا در مسیر تاریکی، به روزنی از نور رهنمون است. چند روز دیگر یلدا فرا می رسد و از ساعت تاریکی می کاهد و بر روشنایی خورشید می افزاید. گاه می اندیشم که این تنها امیدیست، همانند افسانه ای چند هزار ساله، که در پایانش نور بر تاریکی غلبه می کند و روشنایی برای همیشه در آن سرزمین خیمه می زند، سرزمینی با روزهایی بلند و شب هایی کوتاه. به کوتاهی دقیقه ای برای اندیشیدن، به کوتاهی لحظه ای پر آرامش، به کوتاهی لحظه ای از برای کشیدن نخی سیگاری و خوردنی لیوانی چای در خلوت خاطره ها. افسوس که در نهایت شب، در سرزمین منتظران، در شهر خفتگان؛ یلدا تنها شبیست پر از هندوانه های سفید و میوه های پلاسیده. برای من اما تنها شبیست برای یادآوری نبرد همیشگی سیاهی و روشنایی، گر چه می دانم هر چه می گذرد بر حجم تاریکی افزوده می شود اما...شاید