آسمان این سقف کوتاه

آسمان این سقف کوتاه
باز هم شب از نیمه گذشته، رگبار پاییزی تازه باریدن گرفته، نسیمی خنک از لابه لای پرده می گذرد. من با یاد توام، گرچه بیاد ندارم تو را.هر چه در ذهن به گذشته برمی گردم به خاطره ای از تو برخورد نمی کنم! شاید حاصل یک رویائی! شاید هم اصلا نبوده ای، بهر حال بیاد ندارم تو را
به دوستی می گفتم که سالهاست دیگر از باریدن باران به شوق نمی آیم و بوی خاک نم خورده دیگر مرا به پرسه های شبانه نمی کشاند.حال دیگر آسمان ابری و قطره های باران چیزی جز دلتنگی و بی حوصلگی برایم نداشت
از آنسوی سیم صدائی آشنا با من حرف می زند، همه احساسش را با طنین صدایش نثارم می کند و من را ناخواگاه ساعتها در خلاء فلاش بکی تنها فرو می برد
از دامنه زاگرس تا کوهپایه های البرز آسمان سراسر خاکستری بود، حال دیگر میدانم که چرا همه جا آسمان همین رنگ است: خاکستری، خاکستری، خاکستری